Sada je: 19 stu 2019 01:48.





Započni novu temu Odgovori  [ 4 post(ov)a ] 
 O jednoj ikoni 
Autor/ica Poruka
VIP član
Avatar

Pridružen/a: 17 kol 2012 11:21
Postovi: 799
Spol: muško
Post O jednoj ikoni
slika



Ovo je samo jedna od mnogih studija o ovoj ikoni. Nadam se daće vam se svideti.

Tajinstvo prostora
Jovan Mrđenovački

Pre više godina, u jednom susretu sa ikonom „Sveta Trojica“ prepodobnog Andreja Rubljova (*1), nenadano sam, milošću Božijom, bio potresen uvidom o smislu odnosa Boga i čoveka koji izvire iz simboličkih značenja kompozicija ove ikone. Ovom nenadanom uvidu prethodila je zapitanost o smislu i značaju neuobičajenog kompozicionog postupka kojim je Andrej Rubljov oblikovao likovni prostor ove ikone. Tada nisam pretpostavljao da će me sagledavanje mogućih značenja likovnog prostora ikone „Sveta Trojica“ podsticati i na razmišljanje o smislu i značaju slikarskih kanona u vizantijskom ikonopisu i fresko slikarstvu.


Učestalost ovih radosnih trenutaka u kojima sam uviđao višeslojnost značenja kompozicije ove ikone navela me je da ih beležim... Iz beleženja ovih, od Boga darovanih, otkrića proistekla je želja da ih podelim sa ljudima koji poštuju vizantijski ikonopis, kao i sa onima koji su zainteresovani da ga upoznaju. Tako sam započeo sa pisanjem ovog teksta.

Moju pažnju su najviše zaokupljala pitanja koja se odnose na simbolička značenja kompozicionih vrednosti likovnog prostora ove ikone. Pitao sam se šta je navelo Andreja Rubljova da ikonu „Sveta Trojica“ komponuje na sasvim nov način, odlučno prekidajući sa ikonografskom tradicijom? Zašto je odlučio da ne prikaže figure praoca Avrama i njegove žene Sare, što je, do tada, bilo pravilo pri ikonopisanju jedinstvenog događaja u kome se Sveta Trojica, u liku Tri Angela, prvi put objavljuje telesnom čoveku (*2).

Tada još nisam bio svestan neophodnosti dubljeg razumevanje važnog događaja u životu praoca Avrama, koji je motiv ikone „Sveta Trojica“, a koji je poznat kao pohođenje Svete Trojice u Mamriji, ili, Gostoljublje Avramovo. Tražeći savet od iskusnih duhovnika Pravoslavne Crkve (*3), o tome kako da nastavim sa pisanjem o pitanjima koja su me interesovala, razumeo sam da je neophodno da, oslanjajući se na pomoć Božiju, najpre sagledam smisao sadržaja Prve knjige Mojsijeve (11-26). Tako su ličnosti i vrline praoca Avrama i njegove žene Sare, a naročito njihov odnos prema Bogu, došli u središte mog interesovanja.

Praotac Avram se od mladosti duhovno bogatio mnogim vrlinama. Među njima najznačajnije su njegova smirena vera u Boga i savršena poslušnost Bogu. Zato što je svoju dušu ukrasio smirenjem, savršenom poslušnošću Bogu, milosrđem, poštenjem i odgovornim odnosom prema porodici Praotac je, dostigavši duhovnu zrelost (*4), bio počastvovan da ovim vrlinama dostojno ugosti Svetu Trojicu. Naročito zbog smirene vere i poslušnosti Bogu, Sveta Trojica ga je udostojila časti da postane najpre telesni otac Isaku, a zatim duhovni otac „mnogim narodima pred Bogom kome poverova“. Sveti apostol Pavle tumači ovu veliku milost Svete Trojice prema praocu Avramu i Sari: „Kao što je napisano: Jer sam te postavio za oca u mnogim narodima pred Bogom kome poverova, koji oživljava mrtve i zove nepostojeće kao postojeće. Kad nije bilo nikakve nade on s nadom poverova da će biti otac mnogim narodima, kao što je rečeno: Tako će biti tvoje potomstvo. I ne oslabivši verom ne pomisli na svoje već umrtvljeno telo, a beše mu negde oko sto godina, ni na umrtvljenost Sarine materice. I u obećanje Božije ne posumnja sa neverovanjem, nego ojača u veri i dade slavu Bogu. I beše potpuno uveren da ono što Bog obeća kadar je i učiniti. Zato mu se i uračuna u pravednost. A ne bi pisano samo za njega da mu je uračunato, Nego i za nas kojima će se uračunati, koji verujemo u Onoga koji vaskrse Isusa Hrista Gospoda našega iz mrtvih, Koji bi predan za grehe naše i ustade za opravdanje naše“ (Rim 4,17-25).

Ugostivši Tri Angela svetim prinosom - podvigom smirene vere i savršene poslušnosti Bogu - praotac Avram je dostojno ugostio Boga - Svetu Trojicu. Premudra ljubav i promisao Božija pripremile su i podržale neobičan duhovni podvig Praoca i njegove žene Sare. U čemu se on sastojao? Duže od dve decenije, tokom duboke starosti Avrama i Sare, Bog im je obećavao da će im ispuniti želju da izrode potomstvo. Odlažući vreme u kome će ispuniti obećanje koje im je dao, Bog je dopuštao da Avram i Sara budu iskušavani svojim maloverjem i nestrpljenjem. Avram je hrabro trpeo ova stradanja, koja su nailazila umesto ispunjenja Božijeg obećanja. On nije, kako zapaža sveti Jovan Zlatoust, tražio od Boga objašnjenje zašto ga tolika stradanja snalaze. Naprotiv, Praotac se trudio da odbaci pomisli koje su mu govorile da je obmanut u svom nadanju i veri u Boga. Zato je praotac Avram izraziti primer među duhovnim ratnicima - podvižnicima, koji, iako vide „da se sve odvija uprkos obećanjima Božijim... nisu se zbunjivali, nisu se bojali, nisu se uznemirivali, već su se prepuštali njegovom nedokučivom promišljanju nimalo se ne sablažnjavajući time da se sve zbiva obrnuto, već su znajući bezgraničnost i neiscrpnost Njegove premudrosti, očekivali kraj“. Verovatno zato što je praotac Avram naročito proslavljao Boga „ne time što je bio radoznao ili je težio saznanjima, već time što se smirio pred nedokučivošću njegove premudrosti i moći i nimalo nije sumnjao u rečeno“ Bog ga je darivao natprirodnim poznanjem „koje je doseglo do onog Božanskog“ a koje je „osobito nedokučivo nalazeći se iznad poznanja“ (*5). U plamenu Praočevog životnog podviga sagledavamo vrline njegove razborite i plemenite duše koja je imala silu da savlada i samu svoju prirodu i da „suzbije sve sumnje i... zasija verom“.

Otkrivajući proroku Mojsiju svetost Avramovog života, Bog pokazuje Praočevim duhovnim naslednicima kroz sve vekove, koliko se on hrabro i bolno probijao kroz patnje i nevolje ka svetlosti večnog Božijeg blaženstva. Zašto Bog provodi Praoca ovako tegobnim putem pre nego što je odlučio da ispuni dato mu obećanje da će sa Sarom roditi naslednika i imati bezbrojno duhovno potomstvo? Sveti Jovan Zlatoust odgovara: „Zato da bi pokazao Avramovu slobodnu volju; da bi po celoj vaseljeni objavio njegovu odvažnost i da bi sve potomke njegove naučio da zapovesti Božije treba predpostaviti deci, i prirodi, i svemu imanju, pa i samoj duši svojoj“ (*6).

U čemu se pokazuje neuporediva veličinu duhovnog i slikarskog podviga ruskog ikonopisca prepodobnog Andreja Rubljova? Sagledavamo je u svetlosti činjenice da je simbolikom kompozicije likovnog prostora ikone „Sveta Trojica“ izrazio i protumačio praočev heroizam vere i poslušnosti Bogu - Svetoj Trojici, iako u prostor ikone nije utkao likove praoca Avrama i Sare! Bog je darovao Rubljovu stvaralačku zamisao kako da likovnom strukturom naslikanog prostora ikone - likovnim tekstom ikone, koji ovde dobija ulogu i značenja slojevitog likovnog simbola, i bez neposrednog vizuelnog prisustva Avrama i Sare, izrazi nov kvalitet odnosa između Boga - Svete Trojice i čoveka.

Dotadašnja ikonografska tumačenja pohođenja Svete Trojice u liku Tri angela praocu Avramu uključivala su figure Praoca i Sare. Međutim, Rubljov je poznavao kanone i iz druge polovine 9. veka u kojima se ističe mogućnost čoveka da se neposredno obraća Bogu - Svetoj Trojici: „Nekada si se javio triipostasno, ali jedinstven prirodom Božanskom...“ , „...da bi svoju vlast otkrio, javio si se, Bože moj, Avraamu“ (*7). Rubljovu su bili poznati ovi noviji kanoni, u kojima se Sveta Trojica pokazuje „kao pristupačna, tako reći kao sabesednik, ne samo Avraamov, već i kao sabesednik svih onih koji se mole, koji čitaju ili slušaju te reči za vreme bogosluženja.“ (*8) Noviji kanoni su, verovatno, uticali na Rubljova da spozna kako smisao Avramovog gostoljublja može da likovno izrazi i bez oslikavanja figura Praoca i Sare, stvarajući jednu, do tada, nepoznatu simboliku kompoziciju ove ikone. Svu snagu stvaralačke misli Rubljov je usmerio ka nalaženju novih simboličkih vrednosti likovne kompozicije pomoću kojih će, i pored izostavljanja figura Praoca i Sare, izraziti smisao objave Boga - Svete Trojice Praocu Avramu i njegovim duhovnim naslednicima.

Kako su nastale ove nove - izvorne kompozicione vrednosti ikone „Sveta Trojica“ Andreja Rubljova? Nastale su koliko je meni poznato, do sada u istoriji ikonopisa neprepoznatim, korišćenjem vizantijske perspektive. (*9)

Značenja Avramovog gostoljublja Rubljov izražava simbolikom neuobičajenog slikarskog projekcionog postupka. Smerni monah - ikonopisac Andrej Rubljov, nadahnut Duhom Svetim, odredio je pravce projekcionih zraka, koji proističu iz naslikane arhitekture, na dotad nepoznat način. Usmerio ih je da se susreću u pažljivo odabranim tačkama saziranja (*10) da bi vizuelnim povezivanjem ovih tačaka u prostoru ikone ostvario diskretan, a veoma značajan, kompozicioni pravac čije je simbolička značenje, zajedno sa simboličkim značenjima i ostalih pravaca na ikoni, neobično slojevito. U drugom delu ovog ogleda čitaocu se predočava analiza ovog neuobičajenog kompozicionog postupka i tumače se njegova simbolička značenja.

Ovim, u tradiciji vizantijskog ikonopisa, potpuno novim - izvornim postupkom u stvaranju simboličkih vrednosti likovnog prostora ikone, slikajući vidljivu objavu Boga - Svete Trojice praocu Avramu i Sari, Rubljov je potvrdio da je i likovnim jezikom moguće izraziti smisao Praočevog gostoljublja, a time i smisao gostoljublja koje Bog - Sveta Trojica očekuje i od svih Praočevih duhovnih naslednika. Primenjujući na nov način svojstva i mogućnosti vizantijske perspektive Rubljov je ovom projekcionom sistemu ne samo dao nova simbolička značenja nego je time potvrdio da primena slikarskih kanona pri ikonopisanju ne ograničava stvaralaštvo ikonopisaca11. Zato što je savršeno poznavao smisao slikarskih kanona Rubljov je, pomoću Božijom, i mogao da proširuje njihova značenja, pokazujući da je to istinit put ka stvaralačkim uzletima i ka smislenim pomacima u pravoslavnoj ikonografiji. Kada se načela korišćenja vizantijskog projekcionog prostora zaista poznaju i kreativno koriste u meri koju je to postigao Andrej Rubljov na ikoni „Sveta Trojica“, onda pravoslavna ikona ostvaruje, pored svoje osnovne, i prevashodno važne sveštene i liturgijske funkcije, i svoju izuzetno visoku umetničku vrednost.

-------------------------------------------------------------------------
Fusnote

Nije poznata tačna godina rođenja Andreja Rubljova; verovatno pripada periodu između 1350. i 1370.godine. Godina upokojenja je 1430. ili 1427. godina.
Bog se javio praocu Avramu kod mamvrijskog hrasta. Nikolaj Ozolin u tekstu „Trojica“ ili „Pedesetnica“, u knjizi „Prepodobni Andrej Rubljov ikonopisac“, detaljno ukazuje na razvoj u tumačenjima Avramovog gostoljublja unutar Crkve. On ističe da je praznovanje „Dana Svete Trojice“ u Nedelju Pedesetnice osobenost ruske bogoslužbene prakse, koja je, kako kaže „nepoznata kako u rumunskoj tako i antiohijskoj patrijaršiji, tako i u grčkim crkvama Helade ili Istoka.“ Nikolaj Ozolin navodi da, prema rečima Prokopija iz Gaze u 6. veku, postoje tri paralelna mišljenja: „Što se tiče tri čoveka koja su se javila Avraamu, piše on, jedni tvrde da su to bila tri angela; drugi da je jedan od ta tri - Bog, a ostali Njegovi angeli; dok oni treći misle da se ovde govori o praobrazu presvete i jednosuštne Trojice...“ Ozolin navodi i stihove iz bogoslužbenih pesama sv. Andreja Kritskog i sv. Jovana Damaskina (8. vek) u kojim se kazuje da Avram ugošćava tri angela. Ozolin ističe da se u kanonima himnografa Klimenta Studita, prepodobnog Josifa Pesmopisca i Mitrofana smirnskog, koji su nastali u drugoj polovini 9. veka, Avram ugošćava Božanstvo Jedno i triipostasno, da bi, ističe Ozolin, kod prepodobnog Josifa Pesmopisca, u kanonu na nedelju praotaca (3. tropar, 5. pesma), čitali: „Video si kako je čoveku moguće videti Trojicu i Nju ugostio jesi kao prijatelj bliski, preblaženi Avraame: zato si nagradu za gošćenje stranca dobio, da bi bezbrojnim narodima po veri otac postao.“
Savet sam dobio od arhimandrita Tadeja.
„Posle mu se javi Gospod u ravnici mamrijskoj kad seđaše pred šatorom svojim u podne.“ (Prva knjiga Mojsejeva:18-1). Moguće je da je Mojsije, opisujući ovako okolnosti u kojima se Gospod ovom prilikom javlja Avramu, simbolički ukazao na stanje duhovne zrelosti (podne je najsvetlije doba dana) do koje se uspeo Praotac nadgledajući stanje svoje duše(seđaše pred šatorom svojim-stražeći pred dušom svojom)
Sveti Jovan Zlatoust, „Slava Gospodu za sve“ str. 124
Sv. Jovan Zlatoust „Slava Gospodu za sve“ str. 125
Nikolaj Ozolin „Trojica ili Pedesetnica“ „Trojica ili Pedesetnica“, u knjizi „Prepodobni Andrej Rubljov ikonopisac“ Logos/Svetilo 1996.; str 85
Isti izvor, str 85
U knjizi je zato posebna pažnja poklonjena pitanjima o izvornosti i o kvalitetu likovno- izražajnih mogućnosti vizantijskog projekcionog sistema. O značaju i razvoju tz. inverzne - obrnute perspektive, (koju je primerenije nazivati vizantijska perspektiva, što u tekstu i činim i objašnjavam razloge takvog pojmovnog određenja) videti studiju profesora Anke Stojaković, „Arhitektonski prostor u slikarstvu srednjovnjkovne Srbije“,str. 71, Matica srpska,1970.

© Православље, Сва права задржана. Адреса овог текста на интернету је


02 lis 2012 13:00
Profil Pošalji e-mail
VIP član
Avatar

Pridružen/a: 17 kol 2012 11:21
Postovi: 799
Spol: muško
Post Re: O jednoj ikoni
Meditacija o Trojici

Written by Jadranka Brnčić



Malo se zna o života Andreja Rubljova (1360-1430) najslavnijega ruskog slikara ikona, no njegove ikone, i izvan granica Ruske pravoslavne crkve, nastavljaju zračiti svetošću i uzvišenošću sve do u naše dane.

Odrastao je u vrijeme nasilnih upada Tatara u Rusiju, što je zacijelo utjecalo na oblikovanje njegove osobe i stvaralaštva. Suptilno, mistički i simbolički prikazao je to Andrej Tarkovskij (1932-1986) u svom filmu (Andrej Rubljov, 1966), svojevrsnom crkvenom skazanju u kojem se iz svijeta ovostranosti po ljepoti, a ne samo po molitvi i kajanju za grijehe, prelazi u onostranost. Pretpostavlja se da je Rubljov bio monah u manastiru Sergeja Radoženskoga, potom u manastiru Sv. Sergeja u Zagorsku, a umro u manastiru Andronikov u Moskvi.

Iako je kasnije ruska ikonografska škola nazvana po njemu, njegove ikone postale su poznate i cijenjene tek početkom XX. stoljeća, a Ruska ga je pravoslavna crkva 1988. kanonizirala kao sveca. Prvo je slikao sa slavnim učiteljem Teofanom Grčkim i Starcem Prokovom iz Gradeza za crkvu Uznesenja Bogorodičina, potom s Danilom Čjornim za crkvu Uspenskij sabor. S Danilom ga je vezalo snažno, duhovno prijateljstvo. Slikarstvo Andreja Rubljova postalo je prepoznatljivo po skladu i bogatstvu tonova boja, nenametljivim, sveprisutnim svjetlom, po sklonosti kružnoj kompoziciji, dinamičnosti odnosa među likovima te motivima životinja, biljaka i arhitekture. Ikonu Trojica Rubljov je slikao (1420-1430) za crkvu Sv. Trojstva u manastiru Sv. Sergeja.

Ikona Trojica A. Rubljova može se iščitavati na tri plana. Na prvom evocira biblijski odlomak koji opisuje posjetu trojice putnika Abrahamu (Post 18, 1-15). Drugi je plan na razini povijesti spasa. Hodočasnici postaju osobe ''vječnog savjeta'', one koje su u ime Božje ostarjelom Abrahamu i Sari došle navijestiti rođenje njihova sina, praoca Izabranoga naroda. Na tom planu i pejzaž mijenja značenje: Abrahamov šator postaje Hramom, tj. Crkvom, hrast drvom Života, a tele ponuđeno za jelo zamjenjuje se euharistijskim kaležom.

Treći plan je plan intimnoga Božjeg života. On je tek naznačen u uzajamnom odnosu trojice: spasenje izvire iz Božje nutrine, a ljubav Božja za čovjeka odraz je one ljubavi koja tvori sam njegov bitak.

Način na koji su prikazana tri anđela govori o jedinstvu i jednakosti. Jednog anđela možemo zamijeniti drugim, toliko su slični. Njihova prozračnost i lakoća stvaraju dojam mira, radosti, ljepote i vječne mladosti.

Svaki od njih u ruci drži tanak, produženi štap, na nogama ima sandale i ogrtač preko ramena, što označava da je svaka Božanska osoba putnik, hodočasnik. Imaju krila koja naznačuju čežnju za slobodom od bremena svega zemaljskog. Dolaze izdaleka i idu dalje. Ponizno traže gostoprimstvo.

Tri osobe savjetuju se oko Otkupljenja. Otkupiteljska krv kaleža u središtu je ikone, kao i djela spasenja. Uostalom, štapovi anđela su crveni, što označava Muku. Trojica razgovaraju slušajući jedan drugoga, kao da im je tema jedna jedina: ''Bog je tako ljubio svijet da mu je dao svog Sina'' (Iv 3, 16).

Razlika među anđelima najprije proizlazi iz osobnog držanja svakog od njih u odnosu na druge. Također proizlazi iz kretnje u odnosu na kalež na sredini stola. Svako od njih prilazi otajstvu Otkupljenja na vlastit način. No, savršen sklad ujedinjuje njihovo jednodušno ''da''.

Teško je identificirati svakog anđela, a interpretacije su različite. No, uobičajeno je u središnjem liku vidjeti Sina. Zbog tamne purpurne tunike, znaka Božanstva i plavog ogrtača, znaka čovještva. Izblijedjele, ružičasta i lila boja odjeće lijevog anđela simboliziraju neuhvatljiv i neopisiv Očev značaj. A u majčinskoj blagosti desnoga (sa zelenim ogrtačem koji označava preobilje života) prepoznajemo Duha Svetog.

Međutim, Rubljov nije htio dovesti vjernika do toga da se okrene ovoj ili onoj osobi Presvetog Trojstva niti prikazati svaku od njih ponaosob, nego radije omogućiti promatračima ikone da se oslone na biblijsku sliku koja će ih dovesti do kontemplacije otajstva trojstvenoga Boga.

Glavne značajke triju likova su strogo identične: jednaka lica (oči, nos, ovalni oblik), jednaka frizura, izduženo tijelo. Jedino je položaj tijela drukčiji. Čak i da su odjeveni u jednaku odjeću i da imaju jednake kretnje, teško da bi se stvorio veći dojam sklada i jedinstva.

Njihova lica su puna nježnosti, svježine i mladosti. Za njih nema ni prošlosti ni budućnosti, nego jedino Danas njihove vječne mladosti. Sva trojica drže u ruci jednake štapove: imaju jednako dostojanstvo i jednako kraljevstvo. Kroz njihovu odjeću provlači se plava boja, dvostruki simbol: produhovljena čovještva i božanske istine koja prebiva u njima.

Sjede za istim stolom, usmjereni su prema istom kaležu. Glave su im nagnute jedna prema drugoj, kao da žele podijeliti zajedničku tajnu uzajamne ljubavi pune nježnosti i prisnosti. Čini se kao da je svaki od njih ovdje poradi drugoga. Sin je cijelim svojim bićem okrenut Ocu, Duh Sveti je sav usmjeren na ono što će Sin učiniti, a Otac prima i daje.

Njihove kretnje prati kozmički ritam stvorenja koje je naznačeno u pozadini u planini, stablu i građevini, tj. Crkvi. Obrnuta perspektiva istodobno skraćuje udaljenosti i približava figure anđela, izražavajući tako Božju sveprisutnost. Stabilnost i dinamika su jedno. Pokret kružno prelazi s lijevog stopala desnog anđela i naklona njegove glave preko središnjeg anđela i naznaka kozmosa do lijevog anđela u njegovoj uspravnosti. Geometrijski likovi kompozicije (pravokutnik, križ, trokut i kružnica) iznutra strukturiraju sliku: zemlja je pravokutna (zbog četiri strane svijeta), odnos među anđelima je kružan (zbog uzajamnosti njihove ljubavi), anđeo u sredini je izdignut (kao glava križa na koji je raspet Sin, a njega ovaj anđeo i predstavlja), trojicu povezuje trokut (naglašujući trojstvenost otajstva). Kalež odražava srce zajedništva Trojice koji se nalaze u savršenom krugu. A pratimo li desni obris tijela lijevog lika i lijevi obris tijela desnoga lika, primijetit ćemo da u sredini slike ocrtavaju veliki kalež. U kompoziciji se oblik kaleža ponavlja i na krilima likova, od vrha lijevog do vrha desnog krila svakog od njih.

Sinovljeva ruka poseže za kaležom, koji se ističe na bijeloj površini stola, i otvorena je prema njemu kao i ruka Duha Svetog, dok Otac kao da ga blagoslivlje. A pri dnu ikone krug je otvoren za četvrtoga, za promatrača, za nas. Prazno mjesto za stolom poziva i nas da ispijemo kalež, da pristupimo gozbi. Uđemo u njezinu Muku i Slavu. Trojica nas čekaju.



Jadranka Brnčić


02 lis 2012 13:18
Profil Pošalji e-mail
Reg. korisnik

Pridružen/a: 28 vel 2013 08:07
Postovi: 8
Spol: žensko
Post Re: O jednoj ikoni
Jako lijep tekst. Kad bismo se zadubili u ovu tajnu prsvetog Trojstva, u šutnji i klanjanju, tada bismo bismo razumjeli da su sve diskusije koje su stoljećima vođene između katolika i pravoslavaca zbog onog čuvenog "filioque" -bile bespotrebne. Zar ne, o. Gorane? ;)


02 ožu 2013 17:41
Profil Pošalji e-mail
VIP član
Avatar

Pridružen/a: 17 kol 2012 11:21
Postovi: 799
Spol: muško
---------
Post Re: O jednoj ikoni
Činjenica je Marta da mi pred tom tajnom možemo samo da ćutimo. A činjenica je da ta tajna i čini Hrišćanstvo tako jedinstvenim, prosto nije bilo moguće izmisliti takvog Boga.
Ja bih voleo da nije bilo te rasprave i da se to na jednostavan način rešilo, ali nije. Šta ćeš? Molimo se Bogu da dođe do smjesko rešenja! smjesko moli_1


03 ožu 2013 13:16
Profil Pošalji e-mail
Prikaži postove “stare”:  Redanje  
Započni novu temu Odgovori  [ 4 post(ov)a ] 


Online

Trenutno korisnika/ca: / i 0 gostiju.


Ne možeš započinjati nove teme.
Ne možeš odgovarati na postove.
Ne možeš uređivati svoje postove.
Ne možeš izbrisati svoje postove.
Ne možeš postati privitke.

Forum(o)Bir:  
cron